لغت نامه دهخدا
( برآشفتن ) برآشفتن. [ ب َ ش ُ ت َ ] ( مص مرکب ) آشفتن. رجوع به آشفتن شود.
( برآشفتن ) برآشفتن. [ ب َ ش ُ ت َ ] ( مص مرکب ) آشفتن. رجوع به آشفتن شود.
( برآشفتن ) ( ~. شُ تَ ) (مص ل. ) خشمگین شدن، غضبناک گردیدن.
( برآشفتن ) ۱. خشمگین شدن.
۲. شوروغوغا کردن: برآشوبد ایران و توران به هم / ز کینه شود زندگانی دژم (فردوسی: ۲/۳۱۱ ).
( بر آشفتن ) ( مصدر ) ۱- خشمگین شدن غضبناک گردیدن. ۲- فتنه برپا کردن شور و غوغا بپاکردن.
آشفتن.