لغت نامه دهخدا
اشوص. [ اَش ْ وَ ] ( ع ص ) چشم بسیار برهم زننده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). آنکه پلک چشم بسیار بر هم زند. مؤنث: شَوصاء. ج، شوص. ( مهذب الاسماء ). که پلک بسیار بر هم زند. ( از المنجد ).
اشوص. [ اَش ْ وَ ] ( ع ص ) چشم بسیار برهم زننده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). آنکه پلک چشم بسیار بر هم زند. مؤنث: شَوصاء. ج، شوص. ( مهذب الاسماء ). که پلک بسیار بر هم زند. ( از المنجد ).