لغت نامه دهخدا
احفار. [ اِ ] ( ع مص ) اِحفارِ صبی؛ افتادن چهار دندان پیشین کودک، دو از بالا و دو از زیر. || احفارِ مُهر؛ افتادن دندانهای ثنایا و رباعیات کُرّه. ( منتهی الارب ). || اِحفارِ کسی چاهی را؛ یاری دادن کسی را در کندن چاه. ( منتهی الارب ).
احفار. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ حَفَر.
احفار. [ اَ ] ( اِخ ) موضعی است در بادیةالعرب. ( مراصد ).
