لغت نامه دهخدا
( احاظة ) احاظة. [ اُ ظَ ] ( اِخ ) ابن سعدبن عوف، پدر قبیله ای از حمیر.
احاظة. [ اُ ظَ ] ( اِخ ) دهی به یمن منسوب به احاظةبن سعد. وُحاظة.
( احاظة ) احاظة. [ اُ ظَ ] ( اِخ ) ابن سعدبن عوف، پدر قبیله ای از حمیر.
احاظة. [ اُ ظَ ] ( اِخ ) دهی به یمن منسوب به احاظةبن سعد. وُحاظة.