باغند

باغند. [ غ َ ] ( اِ ) باغنده. ( برهان ).پاغنده. ( برهان ). پنبه حلاجی کرده که برای رشتن گلوله کرده باشند. ( برهان، ذیل باغنده ) ( ناظم الاطباء ). رجوع به باغنده شود. گلوج. ( در تداول مردم قزوین ).
باغند. [ ] ( اِخ ) نام قلعه ای در خراسان قدیم که نام آن بدینسان درعالم آرای عباسی آمده است: غره شهر محرم از فرهادجرد سرجام سوار شده... بایلغار روانه گشتند ودر راه فرهادخان و امراء که یک منزل از قلعه باغندپس آمده بودند به موکب همایون پیوستند و اﷲ ویردیخان و گنجعلی خان نیز اردوی خود را انداخته با جمعی که اسب ایلغار داشته اند ایلغار کرده در سر پل هرات رودبه موکب همایون پیوستند. ( عالم آرای عباسی ص 570 ).
باغند. [ غ َ ] ( اِخ ) قریه ای از قرای واسط ( الانساب سمعانی ). تاج الاسلام آنرا از قرای واسط دانسته است. ( از معجم البلدان ) ( مراصد الاطلاع ).

پنبۀ زده شده که آن را برای رشتن گلوله کرده باشند.

( اسم ) پنب. حلاجی کرده که برای رشتن گلوله کرده باشند پنب. زده شده غند غنده.
نام قلعه ای در خراسان

💡 دیگران گل‌های رنگارنگ باغند و صغیر در زمین سبز این بستان گیاهی می‌کند

💡 چنان دان کین همه از یک چراغند فتاده از ازل در عین باغند

💡 درین باغند عالی شاخها بی‌حد چه سود اما که محروم است از پرواز مرغ بسته بال تو

💡 باغند ولی کرام طینت را از میوه و مرغ و جوز بنوازم

💡 گل و نرگس ز نیکویان باغند میان بوستان چشم و چراغند

💡 همه جمع آمده، درین باغند شمعِ بی‌دود و نقشِ بی‌داغند