پیمایان

پیمایان.[ پ َ / پ ِ ] ( نف، ق ) در حال پیمودن. || پیمای. پیمایندگان. ( در ترکیب ). رجوع به پیمای شود.

در حال پیمودن یا جمع پیمای

💡 باد پیمایان که بر آتش زنند از باده آب پیش یاقوت تو آب ساغر صهبا برند

💡 صفحه مشق جنون دشت پیمایان عشق هست فرد باطلی از دفتر مجنون من

💡 ز روحِ راح نفورند باد پیمایان نمی برند و لیکن ازین گلِ ستان بوی

💡 جرعه پیمایان بزم قرب را پا تا به سر دیده تر خشک لب خونین جگر

💡 زتوبه کردن من سود باده پیمایان همین بس است که خواهد شراب ارزان شد