پیمای

پیمای. [ پ َ/ پ ِ ] ( نف مرخم ) پیما. پیماینده. طی کننده. چون: آسمان پیمای. بحرپیمای. ( آنندراج ). بادیه پیمای. دشت پیمای، راه پیمای، رودپیمای. ( آنندراج ). زمین پیمای. ملک پیمای. محیطپیمای:
چون دایره گر محیطپیمای شوی
چون نقطه اگر ساکن یکجای شوی.ناصرخسرو. || سنجنده. پیماینده. اندازه گیرنده، چون: بادپیمای، اشک پیمای:
غم رفتگان در دلم جای کرد
دو چشم مرا اشک پیمای کرد.نظامی.حرف پیمای. ذوق پیمای. عطرپیمای. ( آنندراج ). نیک و بد پیمای:
به روز حشر که فعل بدان و نیکان را
جزا دهند به مکیال نیک و بد پیمای.سعدی.|| خورنده. آشامنده، چون: باده پیمای. جام پیمای. || ( فعل امر ) بپیما. پیما. و رجوع به پیما در همه معانی شود.

( اسم )در ترکیب بجای پیماینده آید بمعانی ذیل: ۱- پیدا کنند. انداز. هر چیز اندازه گیرند. اشیا سنجنده کیال: زمین پیمای سخن پیمای. ۲- راه رونده طی کننده: آسمان پیمای بحر پیمای جهان پیمای راه پیمای رود پیمای. ۳- نوشنده خورنده باده پیمای قدح پیمای جام پیمای.

💡 آن تو با تست و تو واقف برین آسمانا چند پیمایی زمین

💡 رفت به چرخم فغان هاویه پیوند ریخت به خاکم سرشک بادیه پیمای

💡 شب وصال چه حاجت به باده پیمایی بس است باده و نقلم لبی و دندانی

💡 کی زمین را پیش من آبی بود؟ کاسمان هم باد پیمای منست

💡 دشت پیمای جنون گشته است چون موج سراب موج آب زندگی در روزگار زنده رود