عصاری

عصاری. [ ع َص ْ صا ] ( حامص ) شغل و عمل عصار. روغنگری. || ( اِ مرکب ) دکانی که در آن روغن گیرند و فروشند. ( فرهنگ فارسی معین ). دکان عصاری.
- اسب ( گاو ) عصاری؛ اسب یا گاوی که با چشم بسته دور دستگاه روغنگری گردانند تا آن را بکار اندازد. ( فرهنگ فارسی معین ).
- چرخ عصاری؛ دستگاهی است برای روغن کشی، و آن مرکب است از استوانه ای چوبین به قطر 2 تا 3 متر و ارتفاع یک متر که در زمین نصب کنند. سطح فوقانی استوانه بطور محدب ( بشکل قیف ) تراشیده شده. تیری ضخیم به ارتفاع 6 تا 7 متر که انتهای آن تراشیدگی دارد و مطابق دهانه پایین استوانه است در آن استوانه قرار میدهند. به انتهای تیر رشته ای چرمین می بندند و سر رشته را بگردن اسبی یا گاوی که در کنار استوانه ایستاده، بندند. اسب یا گاو را به حرکت دورانی وامیدارند. تیر بطور منحنی در داخل استوانه بگردش درمی آید و دانه ها ( مانند خشخاش و کنجد و پنبه دانه یا چیز دیگر ) را که در اطراف دهانه ریخته خردمیکند و روغن آنها را میگیرد. در ته دهانه استوانه سوراخی است که انتهای آن سطح خارجی استوانه است. روغن از آن سوراخ خارج میشود و در ظرفی که زیر آن قراردارد ذخیره میگردد. وقتی ظرف پر شد آن را برمیدارند. ( فرهنگ فارسی معین ).

(عَ صّ ) [ ع - فا. ] (حامص. ) روغن - گیری.

شغل و عمل عصار، روغن گیری.

رجوع شود به:عصامی سمرقندی، عبدالملک (قرن ۸ق)