غالیه اندوده

غالیه اندوده. [ ی َ / ی ِ اَ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) سیاه. آنچه به غالیه اندوده باشد:
این غول روی بسته کوته نظرفریب
دل میبرد به غالیه اندوده چادری.سعدی.

( ~. اَ دِ ) [ ع - فا. ] (ص مف. ) ۱ - آن چه به غالیه اندوده باشد. ۲ - سیاه.

آنچه به غالیه اندوده باشد، آنچه بر آن غالیه مالیده باشند: این غول روی بستهٴ کوته نظر فریب / دل می بَرَد به غالیه اندوده چادری (سعدی۲: ۶۷۷ ).

( صفت ) ۱ - آنچه به غالیه اندوده باشد. ۲ - سیاه.

آن چه به غالیه اندوده باشد.
سیاه.

💡 عشق را در پرده ناموس پنهان می کنی چهره خورشید را صائب به گل اندوده ای

💡 ای خور اندوده به زر کرده نشان پایت ماه فرسوده ز نعلین فلک‌فرسایت

💡 شانه پیمود برآن سنبل پر حلیت و فن سرمه اندوده بران نرگس پر مکر و فسون

💡 خواهی ار زر کنی این قلب مس اندوده مجوی به جز از خاک در میکده اکسیر دگر

💡 گر زبان ز شوخی اظهار وادزدد نفس صافی آیینهٔ مطلب غبار اندوده نیست

💡 مکن دلیر نگاه آن بیاض گردن را به تیره شب مکن اندوده صبح روشن را