لغت نامه دهخدا
مردم گزایی. [ م َ دُگ َ ] ( حامص مرکب ) مردم آزاری. مردم کشی. قتالی. کشندگی. عمل مردم گزای رجوع به مردم گزای شود:
دلیران شمشیر زن صد هزار
به مردم گزائی چو پیچنده مار.نظامی.
مردم گزایی. [ م َ دُگ َ ] ( حامص مرکب ) مردم آزاری. مردم کشی. قتالی. کشندگی. عمل مردم گزای رجوع به مردم گزای شود:
دلیران شمشیر زن صد هزار
به مردم گزائی چو پیچنده مار.نظامی.
مردم آزاری
💡 آن شید که تار قصب از قوت پاسش از مه ببرد خاصیت طبع گزایی
💡 ز خوان وصل تو کردم خلال و دست بشستم به آب دیده ز عشقت که زهر عمر گزایی