دراز نفسی

درازنفسی. [ دِ ن َف َ ] ( حامص مرکب ) حالت درازنفس. درازنفس بودن. رجوع به درازنفس شود. || کنایه از پرگویی یعنی کلام را طویل کردن و بسیار گفتن. ( غیاث ). زیاده گویی.( آنندراج ). روده درازی. پرچانگی. وراجی:
درازنفسی از حد گذشت می کوشم
در اختتام دعا و در اختصار بیان. سنجر کاشی ( آنندراج ).- درازنفسی کردن؛ پرچانگی کردن. پرگویی کردن. وراجی کردن. زنخ زدن: هَرف؛ فزونی و درازنفسی کردن در مدح و ثنا. ( از منتهی الارب ).

حالت دراز نفسی. دراز نفس بودن

💡 هر کو گزید لعل تو آب حیات خورد آنکو گرید قا نو عمر دراز یافت

💡 و گر گوید بدان صبحم نیاز است بگو بیدار منشین شب دراز است

💡 قراضه ای دو سه جوجو بروزگار دراز بسوی کانش خورشید در نهان آورد

💡 امشب درازی شب ظالم مرا بکشت کاندوه غم ز جان خرابم نمی‌برد

💡 تا کند روزگار دور و دراز تو نیازی بر آن ادای نماز

💡 شب دراز است و سیه چون موی او ورنه صد ره مُردمی بی‌روی او