اش الو شدن

💡 بادبان را کشتی پربار لنگر می کند روح را از نعمت الوان حنای پا مشو

💡 ز برگ عیش به لخت جگر خوشم صائب به خون ز نعمت الوان چو لاله ام قانع

💡 به خون آغشته نعمتهای الوان جهان دیدم زبان خویش چون خورشید بر دیوار مالیدم

💡 ز اکسیر قناعت می شمارم نعمت الوان اگر رنگین به خون گردد لب نانی که من دارم

💡 می کند تر نان خشک خود به خوناب جگر نعمت الوان اگر بر سفره درویش نیست

💡 در آن دعوت که بوی منتی بیرون زد از خوانش غذای همت از الوان نعمت‌ها قسم کردم