کافور بویه

کافوربویه. [ ی َ/ ی ِ ] ( اِ مرکب ) کافور یهودی گیاهی است چون او را در دست بمالند بوی کافور از او به مشام رسد قوه او به قوه کافور مشابه بود. ( ترجمه صیدنه بیرونی ).

( اسم ) گیاهی است که چون آنرا در دست بمالند بوی کافور از آن بمشام رسد.

💡 باغ را از دی کافور نثار آمد چون بهار آید لولوش نثار آید

💡 بر داغ های کهنهٔ صد آرزوی خام پیری علاج مرهم کافور می کند

💡 تنش را به دیبا بیاراستند گل و مشک و کافور و می خواستند

💡 در شبستان عبیر افشان زلف شمع کافوری ز رخ برکرده ئی

💡 همیشه تا قلم روزگار خوبان را کشد ز مشک رقم بر صحیفهٔ کافور

💡 چه مشک و چه عنبر چه کافور و گل بود همچو بوی سر زلف یار