هفت مجمره

هفت مجمره. [ هََ م َ م َ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از هفت آسمان باشد ( برهان )، که هر کدام محل یکی از کواکب سبعه است.

بابلیان به هفت طبقه آسمان و هفت طبقه زمین معتقد بودند و بدین معنی که برای هر یک از سیارات سبع فلکی و آسمانی قایل بودند. در ادبیات فارسی بجای هفت آسمان هفت گنبد خضرا و هفت صحیفه هفت دخمه خضرا هفت طبق هفت گوی هفت فلک هفت گردون هفت افلاک بسیار آمده است.
کنایه از هفت آسمان باشد که هر کدام محل یکی از کواکب سبعه است

💡 مهری به دلم چو نور در باصره ای شوری به سرم چو دود در مجمره ای

💡 نه مجمره افروزم و نه عنبر سوزم کز زلف تو امروزم مشکین شده مشکو

💡 به دود مجمره حاجت ندارد آن محفل که سازیش تو معطر به گرد دامانی

💡 دست لطف تو اگر عود نهد بر آتش دود از مجمره چون سبزه برآید خرّم

💡 باد سحر از آتش گل مجمره سوزست خاک چمن از آب روان آینه‌دارست