لغت نامه دهخدا
علی جویمی. [ ع َ ی ِ ج ُ وَ ] ( اِخ ) ابن ابراهیم بن محمد حسینی جویمی شیرازی شافعی، ملقّب به نورالدین. وی نحوی و منطقی بود و در حدود سال 785 هَ. ق. در «جویم » از قرای شیراز متولد شد. و نزد شریف جرجانی تلمذ کرد. و در صفر سال 860 هَ. ق. در مدینه درگذشت. او راست: 1- شرح ایساغوجی، در منطق. 2 - شرح کافیه، در نحو. ( از معجم المؤلفین بنقل از الضوءاللامع ج 5 ص 158. کشف الظنون ص 207 و 1376. هدیةالعارفین ج 1 ص 734 ).
