عرفه الثمد

( عرفةالثمد ) عرفةالثمد. [ ع ُ ف َ تُث ْ ث َ م َ ] ( اِخ ) نام جایگاهی است. ( از معجم البلدان ).

نام جایگاهی است

💡 سلمان فارسى مى گويد: رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در روز عرفه (نهم ذىحجه ) بيرون شد و فرمود: اى مردم خداوند در اين روز به شما افتخار و مباهات كرد تاهمگى شما را عموما و على بن ابيطالب (عليه السلام ) را خصوصا مورد بخشايش خويشقرار دهد.

💡 وقتى بر رسول خدا (صلى اللّه عليه وآله و سلم )نازل شد كه آن جناب در عرفه بود، و چون آن حضرت از هر آيه اى كه خوشش ‍ مى آمددستور مى داد در آغاز سوره اش جاى دهند، اين آيه را دراول سوره قرار دادند، آنگاه شعبى اضافه كرده كهجبرئيل به آن جناب تعليم مى داد كه هر آيه را در كجا جاى دهد0

💡 پس طبق فرمان حضرت، روز عرفه را در خدمت امام هادى عليه السلام بودم، همچنين شبعيد قربان را هم در منزل آن حضرت ماندم و چون هنگام سحر فرا رسيد، نزد من آمد و اظهارنمود: اى اسحاق ! بلند شو.

💡 روزى كه عيد عرفه بود، آن حضرت از محلّى عبور مى نمود، عدّه اى را مشاهده كرد كه درحال گدائى بودند و از اين و آن تقاضاى كمك مى كردند.

💡 در همين اوان در زيارت عرفه من از راه شور پياده به كربلا رفتم، يكى از رفقاى نجفىرا كـه اصـلا دامغانى بود و آخوند هم بود و از راه آب به كربلا مشرف شده بود ملاقاتنمودم.

💡 و انما كان اعدام و ايجاد من حيث لا يشعر احد بذلك الا من عرفه، اى اعدامه فى سبا وواجده عند سليمان (ع ).