عبهری غزنوی

عبهری غزنوی. [ ع َ هََ ی ِ غ َ ن َ ] ( اِخ ) عبدالحمید. مردی حکیم و شاعر و ملازم الب ارسلان و ملکشاه بود با شاعرانی مانند حکیم سنایی و ادیب صابر و سوزنی مصاحبت داشته است. از اشعار اوست:
بگردون برین بر شد بفخر مملکت ایران
که گسترد از برش سایه خجسته رایت سلطان
خداوند جهان الب ارسلان سلطان دین پرور
که با عدلش نماید جور یکسر عدل نوشروان.( از مجمع الفصحاء ج 1 ص 447 ).

عبدالحمید مردی حکیم و شاعر و ملازم الب ارسلان و ملکشاه بود با شاعرانی مانند حکیم سنایی و ادیب صابر و سوزنی مصاحبت داشته

💡 بوستان ملک را چه از شبیخون خزان تا چو چشم بخت تو بیدار دارد عبهری

💡 فردوس سوی او نگران با هزار چشم کز خواب ناز باز کند چشم عبهری

💡 با طلعت چو لاله و زلف چو سنبلی با عارض چو سوسن و حسن چو عبهری

💡 بارها رفتم که قدت را دهم نسبت به سرو خوب چون دیدم ندارم سروچشم عبهری

💡 باز شد چون قدرتش گیسوی شب را شانه کرد در خم ابروی گردون دیدهای عبهری