سراچه ٔ گل

سراچه گل. [ س َ چ َ / چ ِ ی ِ گ ُ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از عرش باشد که فلک اعظم است. ( آنندراج ) ( برهان ). عرش. ( رشیدی ). || کنایه از دنیا. ( برهان ) ( آنندراج ).

کنایه از عرش باشد که فلک اعظم است یا کنایه از دنیا.

💡 بگفت گرچه مرا جان نه لایق است ولی پی نثار تو باقیست در سراچه ی تن

💡 شستم به آب غیرت نقش و نگار ظاهر کاندر سراچه دل نقش و نگار دارم

💡 زدیده رفتی و تاریک شد سراچه چشم بدل در آمدی و چشم داغ بینا شد

💡 القصه بنا چون شد از افزونی رتبت شد باعث نقصان بهشت این دو سراچه

💡 بوده زمین خانقهش بام آسمان بیرون ازین سراچه که هست آسمانش نام

💡 عشقت چو در سراچه دل خانه گیر شد زین پس برون شود خرد از وی باضطرار