زاغ مرز

زاغ مرز. [ م َ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان قره طقان بخش بهشهر از شهرستان ساری واقع در 2000گزی شمال باختری بهشهر و 16000گزی شمال نکا. منطقه آن دشت، معتدل، مرطوب و مالاریائی و زبان اهالی کردی، فارسی و مازندرانی است. سکنه آن 950 تن و از طائفه عبدالملکی ( کرد شیرازی ) اند و دارای آب ازرودخانه نکا و محصول آن برنج و غلات و پنبه و صیفی میباشد. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 3 ). زاغمرز از مراکز مهم پنبه کاری ایران است و ایل عبدالملکی که ازمهمترین عشایر مازندران است و در اصل قشقائی بوده از آغاز دوره قاجاریه در این ده سکناگزیده اند. رجوع به جغرافیای کیهان ج 2 ص 284، جغرافیای مازندران ص 50 و 60 و سفرنامه مازندران و استراباد رابینو شود.

دهیست از دهستان قره طقان بخش بهشهر از شهرستان ساری

💡 عندلیب آید برون از گلستان و لاله‌زار زاغ‌گیرد مسکن اندر لاله‌زار وگلستان

💡 آنکه سیمرغ فلک از بیم تیر عدل او دارد اندر گوشه چون زاغ کمان پیوسته جای

💡 با دشمن بذ گویم شد دوست رقیب تو بهر تو روا دارم زاغی بزمستانی

💡 به خون دیده «نظیری » بساز و باده مخواه برای زاغ میی همچو خون زاغ کجاست؟

💡 زاغ از گلشن فیض تو چو طاووس بهشت بستهٔ گل به سر و دوش کشد رنگارنگ

💡 هنر بیند چو عیب این چشم جاسوس تو چشم زاغ بین، نه پای طاووس