حسن ادنی

حسن ادنی. [ ح َ س َ ن ِاَ نا ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) در اصطلاح رجال و درایت، به حدیثی گویند که نسبت آن به حدیث حسن، مثل صحیح ادنی است نسبت به حدیث صحیح که در محل خود گذشت.

در اصطلاح رجال و درایت بحدیثی گویند که نسبت آن به حدیث حسن مثل صحیح ادنی است نسبت به حدیث صحیح که در محل خود گذشت

💡 هر که با دانا بود دانا شود او به قرب سرّ او ادنی شود

💡 قرب او ادنی نموده رتبتش در مقام لی مع اللّه خلوتش

💡 مدح تو حق است و حق را با دلت قاب قوسین او ادنی دیده‌ام

💡 از ادنی همه روم شد شادکام به پیش پلاطس برافروخت نام

💡 دولتی بادش قرین در مسند شاهی کزان پایه ادنی نماید تخت ملک پایدار

💡 بدو گفت ادنی که همداستان شدم با تو یک ره بدین داستان