💡 در میان آثاری که مورخین هند در این دوره تألیف کرده اند، کتابی به نام میلیندا پنخا در سده دوم میلادی نوشته که به دلیل اشتمال بر اطلاعاتی دربارهٔ تاریخ شاهان یونانی-باختری حائز اهمیت است.
💡 کتاب بشارة المصطفی غیر از فواید مذهبی، به دلیل اشتمال بر اسانید تازه و به ویژه نام بردن از شماری از عالمان شیعی ایران در سدههای پنجم و ششم، دارای اهمیت بسیاری است و از این دیدگاه هم همواره مورد عنایت بودهاست.
💡 دینکرد به معنی «تألیف دینی» است. این مجموعه شامل نه کتاب بوده که کتابهای اول و دوم به اضافه بخشی از آغاز کتاب سوم از میان رفته است. این کتاب را به جهت اشتمال بر مطالب گوناگون «دانشنامه مزدیسینی» نامیدهاند. آخرین مؤلف این اثر عظیم، آذرباد ایمیدان (آذرباد پسر امید) بوده است.
💡 این اثر در ۶۳ فصل (یک دیباچه و ۶۲ پرسش و پاسخ) تدوین شدهاست. مینوی خرد به دلیل اشتمال بر نکات و اشارههای اساطیری اهمیت دارد. زمان تألیف کتاب را به احتمال در اواخر دوران ساسانی دانستهاند. درین کتاب همچنین به نبردهای ایرانیان با ترکان و رومیان اشاره شدهاست. تأثیر زبان پارسی نو چه از لحاظ دستوری و چه از لحاظ واژگانی در کتاب دیده نمیشود.
💡 بعضى از علما گفته اند كه:(لفظ (كلمه )بدل اشتمال است از لفظ (مثلا) و لفظ (كشجره ) صفت بعد از صفت است براى(كلمه ) و يا خبر است براى مبتداى محذوف و تقدير آن (هى كشجره )
💡 تذكر: كلمه جهانها نيز معادل مناسبى براى واژه عالمين نيست؛ زيرا واژه عالم،چنانكه گذشت، به معناى نشانه و علامت است؛ در حالى كه واژه جهان به معناى جهنده است و اطلاق آن بر عالم، بر اثر اشتمال عالم بر حركت و جهش است و از اين روبايد گفت اطلاق واژه جهان بر عوالمى كه در آن نشانى از حركت و جهش نيست،نادرست است.
