واژه «مرازی» در متون کهن فارسی به نوعی ترکیب دارویی اشاره دارد که از آمیختن «توتیا» با مواد دیگر بهدست میآمده و در طب سنتی برای اهداف درمانی و بهویژه برای مراقبت از چشم و برخی بیماریهای موضعی به کار میرفته است. این واژه در منابع لغوی قدیم بهعنوان نام یک داروی مرکب معرفی شده که نشاندهنده دانش پزشکی سنتی ایرانی و اسلامی در بهرهگیری از مواد معدنی و گیاهی است. توتیا، که یکی از اجزای اصلی این ترکیب است، خود مادهای معدنی بوده که در درمان برخی عفونتها و مشکلات چشمی کاربرد داشته و در طب قدیم ارزش دارویی زیادی برای آن قائل بودهاند. بنابراین «مرازی» را میتوان نوعی داروی ترکیبی دانست که بر پایه تجربههای طبیبان سنتی شکل گرفته است. کاربرد این واژه بیشتر در متون پزشکی قدیم و کتابهای طب سنتی دیده میشود و در زبان روزمره امروزی کاربردی ندارد. از نظر تاریخی، چنین ترکیباتی نشاندهنده تلاش پزشکان گذشته برای ساخت داروهای مؤثر با استفاده از منابع طبیعی موجود بوده است. همچنین این اصطلاح بازتابدهنده نظام طب اخلاطی در طب سنتی است که در آن مواد دارویی بر اساس مزاج و خاصیت انتخاب میشدند. «مرازی» از این منظر نمونهای از داروسازی تجربی در دوران پیشامدرن محسوب میشود.
مرازی
لغت نامه دهخدا
مرازی. [ م َ ] ( ع اِ ) داروی آمیخته با توتیا. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
داوری آمیخته با توتیا
جمله سازی با مرازی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 آرانای پلیمراز I در یوکاریوتهای بالاتر، پلی مرازی است که فقط RNA ریبوزومی را رونویسی میکند (اما نه 5S rRNA، که توسط RNA پلیمراز III سنتز میشود)، نوعی RNA که بیش از ۵۰٪ از آن را تشکیل میدهد. RNA کل در سلول ساخته شدهاست.
