لغت نامه دهخدا
تبه پیشه. [ ت َ ب َ ه ْ ش َ / ش ِ ] ( ص مرکب ) ج، تبه پیشگان. تباهکار. تبه کار. که پیشه و کارش بر تباهی و فساد باشد. که پیشه اش تباه باشد. رجوع به تباهکار و تبه کار شود.
تبه پیشه
فرهنگ فارسی
جمع: تبه پیشگان تباهکار تبه کار که پیشه و کارش بر تباهی و فساد باشد که پیشه اش تباهی باشد.
جمله سازی با تبه پیشه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 که دورند از رحمت کردگار ستم پیشه گان تبه روزگار
