لغت نامه دهخدا
رکائب. [ رَ ءِ ] ( ع اِ ) ج ِ رِکاب به معنی شتران که بدان سفر کرده شود. واحد ندارد یا واحد آن راحلة است. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ):
زهی طلعتت بر فراز رکائب
فروزان چو بر آسمان نجم ثاقب.؟مردان از کار بازماندند و اموال و حرائب و مراکب و رکائب و سلاحها سپری شد.( ترجمه تاریخ یمینی ص 38 ). || ج ِ رکوبة.( یادداشت مؤلف ) ( اقرب الموارد ). رجوع به رکوبة شود.
