بوصلت

بوصلت. [ ص َ ] ( ع اِ مرکب ) رجوع به ابوالصلت شود.

💡 دشمن که فتاده است بوصلت هوسش هر لحظه مبادا به طرب دست رسش

💡 بنگر اینها را که مجنون گشته‌اند هم‌چو پروانه بوصلت کشته‌اند

💡 چو وصلت نیست ممکن هیچکس را بوصلت چون دهم دل یک نفس را

💡 آخر برسم بوصلت ای جان جهان گر تاختن اجل شبیخون نکند

💡 زهر هجرت تلخ دارد کام من جز بوصلت خوش نگردد کام تلخ

💡 ساقی که رسد بوصلت از یاری عقل در خواب که بنیدت ز بیداری عقل؟