concrete poet

💡 A contemporary concrete poet projected animated typography on buildings, letting poems bend with wind and passerby footsteps.

یک شاعر معاصر با استفاده از تصاویر متحرک، تایپوگرافی را بر روی ساختمان‌ها به نمایش گذاشت و اجازه داد اشعار با باد و صدای پای رهگذران خم شوند.

💡 So let the inexhaustibly inventive painter and concrete poet Kay Rosen have the last word.

پس بگذارید نقاشِ بی‌نهایت خلاق و شاعرِ ملموس، کی روزن، حرف آخر را بزند.

💡 Now Ms. Halo looked to random list generators, Anne Carson’s translations of Sappho and the work of the Brazilian concrete poet Haroldo de Campos to break up linearity.

حالا خانم هالو برای شکستن خطی بودن به مولدهای لیست تصادفی، ترجمه‌های آن کارسون از سافو و آثار شاعر بتن برزیلی، هارولدو د کامپوس، روی آورد.

💡 He looked up lists of poetry movements on Wikipedia and concluded that he was not just a poet, he was a concrete poet.

او فهرست جنبش‌های شعری را در ویکی‌پدیا جستجو کرد و به این نتیجه رسید که او فقط یک شاعر نیست، بلکه یک شاعر ملموس است.

💡 The concrete poet arranged letters like bricks, meaning emerging from shape as much as syllables marching predictably across lines.

شاعرِ ملموس حروف را مانند آجر می‌چید، به همان اندازه که هجاها به طور قابل پیش‌بینی در امتداد سطرها حرکت می‌کردند، از شکل نیز به معنای پدیدار شدن بودند.

💡 Teachers invited each student to become a concrete poet for a day, composing verses that looked like their subjects.

معلمان از هر دانش‌آموز دعوت کردند تا برای یک روز شاعر عینی شوند و ابیاتی بسرایند که شبیه موضوعاتشان باشد.