دانه سوز

دانه سوز. [ ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) سوزنده دانه. که دانه سوزد. که بسوزاند دانه را و نابود کند:
تا تو درین مزرعه دانه سوز
تشنه و بی آب چه آری بروز.نظامی.

سوزند. دانه

💡 در مزرع جهان مفشان دانهٔ امید زین دشت برگذر که زمینی است دانه سوز

💡 منقار من ز صبح ازل بود دانه سوز در بیضه بود ناله من آشیانه سوز

💡 از خاک دانه سوز تو یک دانه ضعیف بیرون فتاده، خال لب دلبران شده

💡 عاقلان را در زمین دانه سوز روزگار بهترین تخمی که افشانند، دست افشاندن است