ابن مبارک
لغت نامه دهخدا
ابن مبارک. [ اِ ن ُ م ُ رَ ] ( اِخ ) ابوعبدالرحمن عبداﷲ مروزی. وفات 181 هَ.ق. در خراسان میزیست و از محدثین تابعین است و در 63 سالگی درگذشت. در کتب عرفان و اخلاق، اخبار ونوادر و سخنان حکمت آمیز بسیار از او نقل کرده اند.
فرهنگ فارسی
در خراسان میزیست و از محدثین تابعین است
دانشنامه آزاد فارسی
رجوع شود به:عبدالله بن مبارک مروزی (مرو ۱۱۸ـ هیت ۱۸۱ق)
جمله سازی با ابن مبارک
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 ابو صالح الحکم بن المبارک خوستی حافظ منسوب به این ناحیه است. او از مالک و حماد بن زید حدیث روایت کرده و ثقه بودهاست. وی در ملک «ری» به سال (۲۱۳ ه.ق) وفات یافت. در مورد ابوصالح خوستی در دایرة المعارف چنین آمدهاست؛ ابو صالح حکم ابن مبارک خوستی از جمله روات ثقه و تبع تابعین و حافظ قرآن کریم و معاصر امام قتیبه، متقی و متورع بوده و از مالک ابن انس و حماد ابن زید اخذ حدیث نموده و عبدالله بن عبدالرحمن سمرقندی و دیگران هم از وی حدیث استماع نمودهاند. وفاتش به روایت سمعانی در ملک «ری» در سال ۲۱۳ هجری واقع شدهاست.
💡 ابو صالح حکم ابن مبارک خوستی از جمله روات ثقه و تبع تابعین و حافظ قرآن کریم و معاصر امام قتیبه، متقی و متورع بوده و از مالک ابن انس و حماد ابن زید اخذ حدیث نموده و عبدالله بن عبدالرحمن سمرقندی و دیگران هم از وی حدیث استماع نمودهاند. وفاتش به روایت سمعانی در ملک «ری» در سال ۲۱۳ هجری واقع شدهاست
💡 عبدالله بن مبارک یکی از عالمان بزرگ و وارسته در تاریخ اسلام بود که دانش خود را در زمینههای مختلف از جمله حدیث و فقه به کار بست.
💡 در کتابهای تاریخ حدیث، نام ابن مبارک همواره با عنوان مردی زاهد و پارسا که در عصر خود بسیار تأثیرگذار بوده، یاد شده است.
💡 بسیاری از پژوهشگران برای درک دقیقتر سنتهای نبوی، به بررسی آثار و روایات منسوب به ابن مبارک و سبک زندگی او میپردازند.