درگز

درگز. [ دَ گ َ ] ( اِخ ) دهی است از بخش ماهان شهرستان کرمان واقع در 30 هزارگزی جنوب ماهان و 15 هزارگزی راه شوسه بم به کرمان، با 205 تن سکنه. آب آن از قنات و راه آن مالرو است. مزرعه شوروئیه جزء این ده است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 8 ).
درگز. [ دَ گ َ ] ( اِخ ) درجز. دره گز. دره جز. از شهرهای استان نهم ( خراسان ) است. رجوع به دره گز شود.

۱ - یکی از شهرستانهای شمالی (استان نهم ) در امتداد مرزایران و شوروی شامل بخشهای:نوخندان چاپلشو لطف آباد کلات. ۲ - مرکز آن دره گز در نزدیک مرز و ۱۴٠۴۹ تن جمعیت دارد. این شهر در شمال گردنه معروف الله اکبر میباشد.
درجز دره گز دره جز از شهرهای استان نهم است

دَرگَز یا دَرِگَز ( دره گز ) از شهرهای استان خراسان رضوی، مرکز شهرستان درگز، در شمال شرق ایران در نزدیکی مرز ترکمنستان جای دارد. نام پیشین شهر درگز، محمدآباد ارباب بود. جمعیت این شهر حدود ۳۷ هزار نفر است.
زبان رایج در شهرستان و اکثر مناطق اطراف آن ترکی درگزی با لهجه خاص خود می باشد. شهرستان درگز طوایف مختلفی چون ترک خراسان، کرد کرمانج، فارس، ترکمن، عرب و خاوری را در خود دارد که هر یک در بین خود به زبان های خود گفتگو می کنند.
شهر درگز در فاصله ۲۶۵ کیلومتری مشهد و در طول جغرافیایی ۵۹ درجه و شش دقیقه و عرض جغرافیایی ۳۷ درجه و ۲۶ دقیقه واقع است.
درگز که تا تهران ۹۴۳ کیلومتر و تا مشهد ۲۶۵ کیلومتر فاصله دارد از شمال به مرز ایران و ترکمنستان از مشرق و جنوب شرقی به مشهد از جنوب به چناران و از مغرب به قوچان محدود و مختصات آن ۳۷ درجه و ۳۶ دقیقه عرض شمالی و ۵۹ درجه و ۶ دقیقه طول شرقی است. از اماکن دیدنی این شهر می توان به تفرجگاه آب گرم، پارک ملی تندوره، محوطه باستانی بندیان، پلکان نادری، آرامگاه علامه شهرستانی، تفرجگاه چهلمیر، شیلگان دره، تفرجگاه چرلاق و … اشاره کرد.
درگز کنونی در سال ۱۳۲۹ ایجاد شد. شهرستان درگز در سال ۱۳۳۵ ضمیمه شهرستان قوچان گردید و مجدداً در سال ۱۳۳۹ به شهرستان درگز تبدیل شد.
شهر درگز پیش از این محمدآباد و محمدآباد ارباب نام داشت. دربارهٔ بنای شهر محمدآباد، یعنی درگز کنونی، آمده است: بیگلرخان، حکمران وقت درگز در دوران محمدشاه قاجار تصمیم می گیرد که جنگل و نیستانی را که در روستایی به نام «چَقر وارتیان» بود و مخفی گاه ترکمن در هجوم های همیشگی به درگز، بسوزاند و به جای آن شهری با نقشه امروزی بنا کند تا برای مرکزیت و حکومت نشینی نیز مناسب باشد. از این رو از محمدشاه قاجار پول و نیروی انسانی درخواست می کند. محمدشاه دستور می دهد حکمران بجنورد و قوچان و کلات به درگز رفته یاریگر بنای این شهر شوند. در نتیجه با همکاری آن ها و یاری اهالی درگز، شهر محمدآباد به سبک و سیاق نقشه عشق آباد پی ریزی می شود و به نام محمدشاه قاجار، محمدآباد نام می گیرد و پس از بنای کامل شهر، از ساکنان دستگرد نیز به شهر جدید منتقل می شوند.
شهر درگز، شهری با سابقه درخشان تاریخی، شهری که قبلاً به نام ابیورد معروف بوده و در تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی به تعدادی از اندیشمندان و بزرگان برخورد می کنیم که عنوان ابیوردی را با خود داشته اند. شهری که خاوران نام داشته و از مناطق باستانی پارتهای قدیم در خراسان بوده، در ۳ کیلومتری همین شهر آثار و بقایایی موجود است که به پنج هزار سال قبل از میلاد می رسد، یعنی سابقه شهرنشینی و مدنی درشهر مو چتذاذ پارسادرگز به حدود هفت هزار سال پیش می رسد، یعنی درگز وارث یک تمدن هفت هزار ساله می باشد. شهر و ناحیه درگز از دوران پیش از اسلام تاکنون داراگرد، نسیایا، آپاوارتاکن، باورد، ابیورد، اتک، نسایا، نسا، درون، خاوران و دریجز نامیده می شده است. ناحیه درگز در گذشته یکی از نقاط مهم باستانی پارت و خراسان بود که به موجب قرارداد ننگین آخال ۱۲۶۱ هـ. ش / ۱۸۸۲ م، کناره آباد و تاریخی آن، از تجن تا نزدیکی عشق آباد، از ایران جدا شده و جزء ترکمنستان گردید.
درگز (بندرعباس). درگز، روستایی در دهستان سیاهو بخش مرکزی شهرستان بندرعباس در استان هرمزگان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۸۲ نفر ( ۲۷۱ خانوار ) بوده است.

💡 تپه مراد داشی مربوط به دوره تاریخی است و در شهرستان درگز، بخش مرکزی - دو کیلومتری شمال روستای قره‌قونیلو واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۶ اسفند ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

💡 تپه سیدآباد مربوط به دوره تاریخی است و در شهرستان درگز، بخش مرکزی - روستای سیدآباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۱۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

💡 رکین، روستایی در دهستان درگزین علیا بخش شاهنجرین شهرستان درگزین در استان همدان ایران است.. آب آن از قنات. محصول عمده آنجا غلات و حبوب وانگور و صیفی. صنایع دستی زنان آنجا قالیبافی. راه آن اتومبیلرو است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 5 ).

💡 این روستا در دهستان قوچان عتیق قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۲۶ نفر (۲۷ خانوار) بوده‌است. البته این روستا در حال حاضر جزو توابع شهرستان درگز می‌باشد

💡 تپه لیک شماره ۲ قمری مربوط به سدهٔ ۳ تا ۶ ه‍.ق است و در شهرستان درگز، بخش چاپشلو، روستای لیک واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۷۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 این روستا دارای مدرسه ضعیفی می باشد. و دانش آموزان این روستا برای تحصیل بهتر مجبور به رفتن به شهر درگز می باشند.