لغت نامه دهخدا
بی سپاس. [ س ِ] ( ص مرکب ) ( از: بی + سپاس ) ناسپاس. بیوفا و نمک بحرام. ( از ناظم الاطباء ). ناشکر. کافرنعمت:
ستاینده کو بی سپاسست نیز
سزد گر ندارد کس او را بچیز.فردوسی.بمن برمنه نام جم بی سپاس
مرا نام ماهان کوهی شناس.اسدی.گفتم دون است و بی سپاس و سفله و حق ناشناس که به اندک تغیر حال ازمخدوم قدیم برگردد. ( گلستان ). || بی منت کشی. بدون سپاس گزاری. بی خواهش:
گهر گرچه افتد بکف بی سپاس
گرامی بود نزد گوهرشناس.اسدی.بجای شما هر یکی بی قیاس
نوازشگریها رود بی سپاس.نظامی.رجوع به سپاس شود.
