بی جواز

بی جواز. [ ج َ ]( ص مرکب ) بی اجازه. بدون اجازه. بی رخصت:
بدو پهلوان گفت کای دیوساز
چرا رفتی از نزد من بی جواز؟فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ص 2650 ).

بی اجازه ٠ بدون اجازه بی رخصت ٠

💡 به کاروان گهِ حسنش چو خیمه بیرون زد رقیب ره ندهد هر که بی جواز آید

💡 بی جواز عشق فردا در سیاستگاه حشر طاعتت محتاج آمرزش بود همچون گناه

💡 تویی که باد صبا در جهان نیارد کرد نسیم عارض گل بی جواز حکم تو فاش

💡 بی جواز رای شهر آرای و عزم ثابتت بر فراز بام گردون جنبش سیّاره نیست