سوگند بر ترک اشتی

«سوگند بر ترک آشتی» به این معنا است که فردی با نام خداوند قسم بخورد که میان مردم صلح و آشتی برقرار نکند یا از اصلاح روابط و برقراری سازش میان افراد خودداری نماید. در آموزه‌های اسلامی چنین سوگندی پسندیده نیست، زیرا اسلام همواره انسان‌ها را به نیکی، تقوا، گذشت و ایجاد صلح و دوستی دعوت کرده و از هر کاری که سبب گسترش دشمنی و اختلاف شود، نهی کرده است. خداوند در قرآن کریم انسان‌ها را سرزنش می‌کند که نام او را بهانه‌ای برای ترک کارهای نیک و اصلاح میان مردم قرار ندهند و با سوگند خوردن، خود را از انجام وظایف اخلاقی و اجتماعی محروم نسازند. آیه «وَلَا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَيْمَانِكُمْ أَنْ تَبَرُّوا وَتَتَّقُوا وَتُصْلِحُوا بَيْنَ النَّاسِ» به روشنی بیان می‌کند که سوگند نباید مانعی برای نیکوکاری، پرهیزگاری و برقراری صلح و آشتی میان مردم باشد. بنابراین، اگر کسی چنین سوگندی یاد کند، باید آن را بشکند و راه اصلاح و آشتی را در پیش گیرد، زیرا حفظ روابط انسانی، رفع کدورت‌ها و ایجاد همدلی از ارزش‌های مهم اخلاقی و دینی به شمار می‌آید. از این رو، «سوگند بر ترک آشتی» در فرهنگ اسلامی به عنوان رفتاری نادرست شناخته می‌شود که با روح مهربانی، گذشت و اصلاح میان انسان‌ها سازگار نیست و مورد نکوهش خداوند قرار گرفته است.