بر گذر

برگذر. [ ب َ گ ُ ذَ ] ( ص مرکب ) عابر. گذرنده. غیرساکن. نماندنی. غیرجاوید. مقابل جاوید:
نزاید بجز خاک را جانور
سرای سپنجی ست و ما برگذر.فردوسی.کنم آفرین بر جهان سربسر
که او را ندیدم بجز برگذر.فردوسی.گر آید به زشتی گمانی مبر
که این مرزبانی بود برگذر.فردوسی.که آنست جاوید و این برگذر
تو از آز پرهیز و انده مخور.فردوسی.و رجوع به برگذار شود.

عابر گذرنده.

💡 باد می‌بوید دل آگاه و بویی می‌برد نافه آهو شکافد بر گذر طرار عشق

💡 جان من یاد کن آن را که به بوی چو تویی همه شب بر گذر باد صبا بنشیند

💡 تا به چشمت همه پاکیزه نماید خواجو خاک شو بر گذر مردم پاکیزه‌سرشت

💡 بطعنه گفته زبان سنان مینا بر چو خوش بود گل اگر بر گذر نیفتد خار

💡 عالم سفلی نه جای تست زینجا بر گذر جهد آن کن تا کنی در عالم علوی قرار

💡 دشنام دهان از من چون بر گذری گویم یارب من و آن، کاخر نامم بزبان بردی