چاک چاک کردن

چاک چاک کردن. [ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) شکافتن. پاره پاره کردن. درانیدن. شرحه شرحه و ریش ریش کردن.پاره پوره کردن. زخم فراوان کسی را زدن:
بخود کرد جامه همه چاک چاک
بسر بر همیکرد ز اندوه خاک.فردوسی.کنند این زره در برت چاک چاک
چو مردار آنگه کشندت بخاک.فردوسی.بدو گفت کاوس، یزدان پاک
تن بد سگالان کند چاک چاک.فردوسی.

شکافتن. پاره پاره کردن. درانیدن. شرحه شرحه و ریش ریش کردن. پاره پوره کردن. زخم فراوان کسی را زدن.

💡 صائب نیم ز تنگی دل غنچه سان ملول چون گل شکفته ام ز دل چاک چاک خویش

💡 ناهگاه چشم زینب محزون در آن میان بر جسم چاک چاک شه بحر و بر فتاد

💡 همی گرز بارید همچون تگرگ همی چاک چاک آمد از خود و ترگ

💡 خون او خواهم روان بر روی خاک پیکرش خواهم ز خنجر چاک چاک

💡 سرو پیکر از تیغ کین چاک چاک زخاشاک بسترش وبالین زخاک