باستان زیست شناسی

{bioarchaeology} [باستان شناسی] زیرشاخه ای از علم زیست شناسی که مفاهیم زیست شناسی انسانی را با باستان شناسی انسان شناختی پیوند می دهد

اصطلاح باستان زیست شناسی یا زیست باستان شناسی ( به انگلیسی: Bioarchaeology ) به باستان شناس بریتانیایی گراهام کلارک نسبت داده شده است که در سال ۱۹۷۲ آن را به عنوان مطالعه استخوان های جانوران و انسان از محوطه های باستان شناسی تعریف کرد. باستان زیست شناسی در ایالات متحده که در سال ۱۹۷۷ توسط جین بیوکسترا بازتعریف شد، اکنون به مطالعه علمی بقایای انسان از مکان های باستان شناسی اشاره دارد، رشته ای که در کشورهای دیگر به عنوان استخوان باستان شناسی ( osteoarchaeology )، استخوان شناسی ( osteology ) یا دیرینه استخوان شناسی ( palaeo - osteology ) شناخته می شود. در مقایسه با باستان زیست شناسی، استخوان باستان شناسی مطالعه علمی است که تنها روی اسکلت انسان تمرکز دارد. از اسکلت انسان برای گفتن سلامتی، سبک زندگی، رژیم غذایی، مرگ و میر و فیزیک گذشته استفاده می شود. علاوه بر این، دیرین استخوان شناسی مطالعه ساده استخوان های باستانی است.

💡 در زمینه زیست شناسی از تکنیک کاوشگر ارتعاشی برای بررسی انواع فرآیندها استفاده شده است.

💡 مفهوم انتشار به طور گسترده‌ای در: فیزیک (انتشار ذرات)، شیمی، زیست شناسی، جامعه شناسی، اقتصاد و امور مالی (انتشار افراد، ایده‌ها و ارزش‌های قیمت) استفاده می‌شود. با این حال، در هر مورد، ماده یا مجموعه‌ای که تحت انتشار قرار می‌گیرد، از نقطه یا مکانی که غلظت بیشتری از آن ماده یا مجموعه وجود دارد، "گسترش می‌یابد".

💡 توضیح فرگشت پیرش در حقیقت به معنی توضیح این است که چرا نزدیک به تمامی موجودات زنده با گذر زمان و پیر شدن کم کم ضعیف تر می‌شوند و دست آخر می میرند. دانشمندان هنوز به یک جواب مشترک نرسیده‌اند و همچنان بنیاد فرگشت پیری موجودات زنده به عنوان یکی از پرسش‌های بنیادی بی‌جواب دانش زیست شناسی باقی‌مانده‌است.

💡 رایچ با شناسایی و رده‌بندی در ده تن برتر مجله علمی معتبر نیچر به دلیل نقش خود در دانش به سال ۲۰۱۵ پرآوازه گشت. وی در ماه مه ۲۰۱۷ جایزه دن دیوید، جایزه آکادمی ملی علوم در زیست شناسی مولکولی را در آوریل ۲۰۱۹ و مدال داروین-والاس در ژوئن ۲۰۱۹ دریافت کرد.

💡 کتاب دوم یک مطالعه گسترده در مورد ویژگی زیست شناسی به عنوان یک علم، اهمیت تاریخی و مفهومی حیات گرایی (vitalism)، و امکان درک موجودات است نه بر اساس مدل های مکانیکی و فنی که ارگانیسم را به یک ماشین تقلیل می دهد، بلکه بر اساس رابطۀ ارگانیسم با محیطی که در آن زندگی می کند، بقای موفقیت آمیز آن در این محیط، و وضعیت آن به عنوان چیزی بیشتر از "مجموع اجزای آن".