شطیم

شطیم. [ ش َ ] ( اِ ) درختی است که آن را السیال یا سیال گویند و در اطراف دریای قلزم و اردن و دشت سینا بسیار روید. چوبش بسیار سخت و سنگین و پردوام، رنگش گندم گون مایل به قرمزی می باشد. شاخهایش خاردار و برگهایش شبیه به پر، و شکوفه هایش کوچک و مثل شکوفه عنبر در بالا جمع می شود. ( از قاموس کتاب مقدس ).
شطیم. [ ش َ ] ( اِخ ) آخرین منزل بنی اسرائیل در دشت قبل از آنکه به اراضی کنعان داخل شوند. ( از قاموس کتاب مقدس ).

شِطّیم (Shittim)
در عهد عتیق، آخرین خیمه گاهی که بنی اسرائیل پیش از رسیدن به ارض مقدس آن جا اتراق کردند. به صورت آبَل شطّیم نیز آمده است. همچنین در عهد عتیق، نام درختی با چوبی سخت و بادوام است که تابوت عهد و خیمۀ مقدس را از آن ساختند.