شتاک

شتاک. [ ش َ ] ( اِ ) ستاک. استاک. استاخ. شتاخ. شاخ تازه و نازک باشد که از بیخ و بن درخت و از شاخ درخت سرزند و بیرون آید. ( از برهان ). در لغت فرس اسدی شتاک ضبط شده است:
سوسن لطیف و شیرین چون خوشه های سیمین
شاخ و شتاک نسرین چون برج ثور و جوزا.کسائی.سر درخت أمل گشته بود پژمرده
به آب جود تو از بیخ تازه کرد شتاک.منصور شیرازی.

(ش ) (اِ. ) شاخة درخت.

۱. شاخ درخت.
۲. شاخۀ نورسته.

( اسم ) شاخه درخت ستاک.

شاخة درخت.

💡 خود برون آرید گلبنها ز خاک میوه های غنچه ها از آن شتاک

💡 دانه مان را تو برآوردی ز خاک میوه مان را تو نمودی از شتاک