عقل کل

عقل کل. [ ع َ ل ِ ک ُل ل ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) به معنی عقل اول است که کنایه از نور محمدی و جبرئیل و روح و عرش عظیم باشد. ( برهان ) ( غیاث ). عقل اول از عقول عشره مشائیین. علت اولی. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). رجوع به عقل اول شود:
ای سایه حق که عقل کل را
زاخلاق تو دایگان ببینم.خاقانی.این سخن هائی کی از عقل کل است
بوی آن گلزار و سروسنبل است.مولوی.عقل کل را آبگینه ریزه در پای اوفتاد
بس که سنگ تجربت بر طاق مینائی زدم.سعدی.|| در اصطلاح علم رمل، عقل کل و عقل فقط به معنی طریق است که آن نیز از مصطلحات رمل است. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ). و رجوع به طریق شود.

به معنی عقل اول است که کنایه از نور محمدی و جبرئل و روح و عرش عظیم باشد عقل اول از عقول عشره مشائیین علت اولی

💡 از بارگاه عقل کل آید همی بانگ دهل کآمد سپاه آسمان نک می‌رسد اعلام دل

💡 در دو عالم هرچه هست از جزو و کل باشد از ذات و صفات عقل کل

💡 بزرگیهات را روزی تصور کرد عقل کل نهایت را درو سرگشته دید از چه ز بسیاری

💡 آن خطا دیدن ز ضعف عقل اوست عقل کل مغزست و عقل جزو پوست

💡 اجزاء جوهرم شده مشتق ز عقل کل کز صلب آن یگانۀ ماضیست مصدرم

💡 که گر تأیید عقل کل نبودی نفس کلی را نگشتی قابل نفس دوم نفس هیولانی