شمره

شمره. [ ش ُ م َ رَ ] ( اِ )مأخوذ از شمار. شماره: و کسری انوشروان بفرمود تا به سه دفعه بستانند [ خراج را ] و در سرایی که آن را سرای سمره گفتندی جمع کنند و مراد به سمره، سه نجم و دفعات است و بعضی دیگر گویندکه آن سرای را شمره می گفتند مأخوذ از شمار از سخن اهل عجم که آن حساب و شمار است. ( ترجمه تاریخ قم ص 180 ). رجوع به شمرج شود.

ماخوذ از شمار

💡 431- ابوالسود دئلى از اصحاب امير المؤمنين و امام حسن وامام حسين و امام سجاد -عليه السلام - مى باشد و اماميه و اهل سنت او را ثقه و مطمئن وفاضل شمره اند. ابن سعد درباره وى گفته است: او شاعر، شيعه و موثق در حديث بودهاست، زمانى كه ابن عباس از بصره خارج شد ابوالاسود را به جاى خود به حكومتبصره نهاد و على - عليه السلام - او را تثبيت كرد. ابوالاسود را نخستين واضع علم نحودانسته اند زيرا به رهنمود على - عليه السلام - به تدوين علم نحو پرداخت. مرحوممامقانى دباره او مى نويسد: ابو الاسود شخصيتىفاضل، ثقه و از بزرگان و سرشناسان ايشان و يار امير المؤمنين بود و با آن حضرتدر صفين همراه بود و در راءى و انديشه از كاملترين مردم به شمار مى آمد و درسال 69 هجرى بدرود حيات گفت. رك: رجال طوسى - پاورقىالمقال 2/111