خوش نگاه

خوش نگاه. [ خوَش ْ / خُش ْ ن ِ ] ( ص مرکب ) چشمی که نگاه زیبا دارد. چشمی که نگاهی سحرآمیز دارد:
آن می که مست ازویم نی جام دیده نی جم
مانند شمع سرخوش زان چشم خوش نگاهم.کلیم ( ازآنندراج ).

چشمی که نگاه زیبا دارد چشمی که نگاهی سحر آمیز دارد.

💡 زچشم خوش نگاهان بر ندارد چشم وقت خط حقوق آشنایی هر که را منظور می باشد

💡 منت مکش ز سرمه که آن چشم خوش نگاه در بردن دل است ز دنباله بی نیاز

💡 نسیم می شود از فیض نوبهار معنبر نمی شود ز خط آن چشم خوش نگاه نگردد

💡 ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟ غزال دشت از چشم که دارد خوش نگاهی را؟

💡 چشم خود بگشا حدیث خوش نگاهی می‌رود گردنی برکش که حرف کج‌کلاهی می‌رود

💡 مگر دیده است چشم خوش نگاه آن سمن‌بر را؟ زمین خانه‌بردوشان عمارت برنمی‌دارد