صلح امام مجتبی

[ویکی فقه] پس از شهادت حضرت علی (علیه السّلام) در ماه رمضان سال ۴۰ هجری، عصر امامت و دوران حکومت امام حسن (علیه السّلام) آغاز گردید و این در حالی بود که معاویة بن ابی سفیان در شام مدعی خلافت بود و حاضر به بیعت با امام حسن (علیه السّلام) به عنوان حاکم جامعه اسلامی نبود.
امام حسن (علیه السّلام) پس از شهادت پدر گرامشان، امیرمؤ منان علی بن ابی طالب (علیه السّلام) در کوفه، با درخواست و بیعت یاران آن حضرت و اهالی کوفه، خلافت را پذیرفت و راه و روش عدالت پرور پدرش را تداوم بخشید. لیکن با فتنه انگیزی های معاویه بن ابی سفیان و شرارت های سران سفاک سپاه او از یک سو و نفاق و خیانت برخی از سران سپاه امام (علیه السّلام) و ایجاد چند دستگی در میان مردم و خستگی آنان از جنگ و خون ریزی، از سوی دیگر، آن حضرت را واداشت که برای حفظ اصل اسلام و در نظر گرفتن مصلحت مسلمانان، با معاویه صلح کند و حکومت را به طور موقت و مشروط به وی سپارد.

💡 استاد يكى از مهم ترين سخنرانان جلسات اين انجمن بود. ايشان در سخنرانيهايش،موضوعات حساس و سرنوشت سازى مانند توحيد، نبوت، معاد، مساله حجاب، بردگى درنگاه اسلام، صلح امام حسن عليه السلام، امام صادق عليه السلام و مساله خلافت، مسالهولايت عهدى امام رضا عليه السلام، تربيت اسلامى، فطرت، ربا، بانك، بيمه و... رامورد بررسى عالمانه قرار داد و آثارى ارزشمند به يادگار نهاد.

💡 روایتی از مبهم‌ترین فراز زندگی حضرت مجتبی (ع). پرداختی مدرن از صلح امام تا شهادت.

💡 متن صلح امام عليه السلام در كتب مربوط به طوركامل و به ترتيب ذكر نشده، بلكه هر يك از مورخان به چند ماده از آن اشاره نموده اند،ولى با جمع آورى مواد پراكنده از كتب مختلف مى توان در صورتكامل آن را تقريبا ترسيم نمود، كه عبارتند از:

💡 از بحثهاى پيشين فلسفه صلح امام با معاويه دانسته شد، اما ممكن است اينسوال در ذهن بيايد كه چرا دو امام دو گونه عمل نمودند، اين پاسخ را بايد در شرائطزمانهاى آنان دانست كه عبارتند از: