خاریده

خاریده. [ دَ / دِ ] ( ن مف ) شیئی که عمل خاریدن بر آن واقع شده. شیئی که حالت خاریدن پیدا کرده:
جوئی که در این گل خرابست
خاریده باد و چاک آبست.نظامی.

شیئی که عمل خاریدن بر آن واقع شده شیئی که حالت خاریدن پیدا کرده.

💡 چون برون کردند گردان رمح را افزوده حرص از برای خوردن خون تیغ را خاریده کام

💡 گر سر ببینی پرطرب پر گشته از وی روز و شب می‌دانک آن سر را یقین خاریده باشد دست او

💡 سم گور بر سبزه خاریده جای چو بر سبز دیبا خط مشک سای

💡 کز سر آن خامه که خاریده‌اند نغز نگار‌یت نگاریده‌اند

💡 چشم بد دور از خیالش دوشمان بس لطف کرد من پس گوش از خجالت تا سحر خاریده‌ام

💡 گر بپرسند چه فرق است میان تو و غیر فرق این بس که توی فرق مرا خاریده