لغت نامه دهخدا
چهار کوکب. [ چ َ /چ ِ ک َ / کُو ک َ ] ( اِخ ) چهار کوکب قطعةالفرس. چهار ستاره ای که در پس دلفین قرار دارند. هر دو تای از آن در پهلوی یکدیگرند و آن دوتای واقع بر محل دهان اسب یک وجب با هم فاصله دارند و آن دوتای دیگر که در ناحیه سر اسب میباشد یک ذراع از هم دورند. نخستین آن دو، ستاره ای است جلوتر از دو ستاره جنوبی که در سر قرار دارد و دوم ستاره ای است که در پهلوی ستاره نخستین می باشد سومی ستاره ای است متقدم از دو ستاره شمالی و نزدیک به دهان اسب و رابع ستاره ای است پهلوی ستاره سوم. بطلمیوس میگوید: این چهار ستاره پنهانند ودو ستاره بزرگتری که بر طرف سر میباشد در دید چشمی با دو ذراع از یکدیگر دورند. ( صور الکواکب ص 118 ).
