علی رازی

علی رازی. [ع َ ی ِ ] ( اِخ ) متوفی در سال 686 هَ. ق. او راست: تهذیب الاسماء و اللغات. ( از معجم المؤلفین ج 7 ص 92 ).
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) مشهور به متکلم. رجوع به علی متکلم شود.
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) ابن ابراهیم بن محمد دهکی رازی، مکنّی به ابوالقاسم. رجوع به علی دهکی شود.
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) ابن احمدبن مکی رازی، ملقّب به حسام الدین. رجوع به علی ( ابن مکی... ) شود.
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) ابن بندار رازی حنفی، مکنّی به ابوالقاسم. متوفی در سال 474 هَ. ق. او راست: شرح الجامع الصغیر فی الفروع، محمدبن حسن شیبانی. ( از کشف الظنون حاجی خلیفه ج 1 ص 563 ).
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) ابن جعفربن سعید سعیدی رازی حذاء. مکنّی به ابوالحسن. رجوع به علی حذاء شود.
علی رازی. [ ع َ ی ِ] ( اِخ ) ابن حسین بن جنید رازی، مشهور به مالکی و مکنّی به ابوالحسن. محدث و حافظ بود. سفرهای بسیار کردو نزد ابوجعفر نفیلی به کسب دانش پرداخت و در سال 291 هَ. ق. در سن بیش از هشتادسالگی درگذشت. او راست: حدیث مالک. ( از معجم المؤلفین بنقل از تاریخ دمشق ابن عساکر ج 12 ص 14. شذرات الذهب ابن عماد ج 2 ص 208 ).
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) ابن حمزةبن علی بن طلحةبن علی رازی الاصل بغدادی المولد و المسکن، مکنّی به ابوالحسین و مشهور به ابن بقشلان و ملقّب به علم الدین. وی در سال 515 هَ. ق. در بغداد متولد شد سپس به شام رفت و از آنجا به مصر سفر کرد و درشعبان سال 559 هَ. ق. در مصر درگذشت. او را خطی بسیار خوب بود. ( از معجم الادباء چ مارگلیوث ج 5 ص 204 ).
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) ابن خلیل بن ابراهیم بن محمدعلی رازی طهرانی نجفی. رجوع به علی تهرانی ( ابن خلیل بن.. ) شود.
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) ابن عباس خراذینی رازی، مکنّی به ابوالحسن. رجوع به علی خراذینی شود.
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) ابن عبیداﷲبن حسن بن حسین بن بابویه قمی رازی. رجوع به علی قمی شود.
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) ابن مجاهدبن مسلم بن رفیع کابلی رازی کندی، مکنّی به ابومجاهد. رجوع به کابلی ( ابومجاهد علی بن... ) و علی ( ابن مجاهدبن مسلم... ) شود.
علی رازی. [ ع َ ی ِ ] ( اِخ ) ابن محمدبن علی خزاز رازی قمی، مکنّی به ابوالقاسم. رجوع به علی خزاز شود.

💡 منطقی از متقدمان شعرای ایرانی که در قرن چهارم قمری و در ری میزیست و در شعر دری استاد بوده است و شاید بتوان او را قدیمترین شاعر پارسی گوی عراق دانست.به هر دو زبان فارسی و عربی شعر می سرود و به اصطلاح، دولسانین بود.نام کامل او ابومحمد منصور بن علی منطقی رازی است که در شعر «منطقی» و «منصور» تخلص میکرد. معروف به «موژد» نیز بوده است. دهخدا در باب «منصور موژد» می نویسد: «همان منصور بن علی رازی شاعر قرن چهارم هجری است». او از شعرای منسوب به دربار آل بویه (دیلمیان)، در زمان حکومت فخرالدوله دیلمی (۳۶۹-۳۸۷ق) و وزارت صاحب بن عباده (۳۲۶- ۳۸۵ق) بود و از مداحان آنان به شمار می رفت (اداره چی گیلانی، همانجا؛ براون، ج ۱، ص ۶۷۴؛ عوفی، همانجا؛ معین، ص ۱۴۱؛ نفیسی، همانجا).

💡 ملا فتحعلی دروس مقدماتی را در ایران فراگرفت و برای تکمیل دانش به نجف مهاجرت کرد. او ابتدا به جلسات صاحب جواهر وارد شد و بعد از وفات استاد از حضور شیخ مرتضی انصاری و حاج ملا علی رازی استفاده کرد. در ادامه با میرزای شیرازی آشنا شد و اندوخته‌های علمی‌اش را کامل کرد. وی تحصیلات خود را تا درجه اجتهاد ادامه داد.