تحاک

لغت نامه دهخدا

تحاک. [ ت َ حاک ک ] ( ع مص ) خاریدن و سودن یکی مر دیگری را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ).

خاریدن و سودن یکی مرد دیگری را