لغت نامه دهخدا
بوته بر بوته. [ ت َ / ت ِ ب َ ت َ / ت ِ ] ( اِ مرکب ) بوت ابر بوت. بوط ابر بوط. از آلات کیمیا و آن بوته ای است که آنرا درزیر، سوراخی باشد که آن را بر بوته دیگری نهند و نیک به یکدیگر بپیوندند و فلز را در بوته زبرین ذوب کنند و ذوب شده، به بوته زیرین ریزد و خبث و وسخ آن در بوته زبرین برجای ماند. ( یادداشت بخط مؤلف ).