شمشیر زدن به عنوان یک هنر رزمی دارای تاریخی کهن است که به دوران باستان بازمیگردد. این هنر ابتدا در کشورهای آسیایی و اروپایی توسعه یافت و به تدریج به یک رشته ورزشی و هنری تبدیل شد. مستندات تاریخی نشان میدهد که شمشیر زدن در دوران روم باستان و همچنین در قرون وسطی بسیار رایج بوده و به عنوان یک مهارت حیاتی برای جنگجویان محسوب میشده است. شمشیر زدن به چندین سبک مختلف تقسیم میشود که هر یک ویژگیها و تکنیکهای خاص خود را دارند. از جمله این سبکها میتوان به فن و کندو در ژاپن، فنهای اروپایی مانند فانتازی و کلاسیک و همچنین شمشیر زنی مدرن اشاره کرد. هر یک از این سبکها به نوبه خود تکنیکها، قوانین و فلسفههای خاصی را دنبال میکنند که به هنرجویان کمک میکند تا مهارتهای خود را توسعه دهند.

شمشیر زدن
لغت نامه دهخدا
شمشیر زدن. [ ش ِ / ش َ زَ دَ ] ( مص مرکب ) تیغ زدن. کنایه از با شمشیر کشتن. جنگ کردن با شمشیر. ( یادداشت مؤلف ). با شمشیر بریدن. ( ناظم الاطباء ). جلع. ( دهار ). سیف. ( تاج المصادر بیهقی ) ( منتهی الارب ). معج.( منتهی الارب ). هک. ( تاج المصادر بیهقی )