شب زنگی

شب زنگی. [ ش َ ب ِ زَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) شب گیسوفشان. کنایه از شب تاریک باشد. ( انجمن آرا ).

شب گیسو فشان کنایه از شب تاریک باشد.

💡 تا کی ز شب زنگی بر عقل بود تنگی شاهنشه صبح آمد زد بر سر او خنجر

💡 تا همی چهره گشاید مه رومی صورت تا همی طره طرازد شب زنگی تمثال

💡 روزی که نواله بی‌مگس بود شب زنگی و حجره بی عسس بود

💡 نوبت پاس از شب زنگی گذشت صبح، رخ تیره شب در نوشت

💡 چه بی‌هشانه میی دارد این شب زنگی که خلق را به یکی جام می‌برد از کار

💡 روز رومی روی پشت از بیم در ساعت نمود چون شب زنگی وش آخر اندر آمد ناگهان