شاکد
لغت نامه دهخدا
شاکد. [ ک ِ ] ( ع ص ) دهنده و بخشنده. ( از اقرب الموارد ). شاکر: انه لشاکر شاکد. ( از ذیل اقرب الموارد بنقل از تاج العروس ).
جمله سازی با شاکد
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 به گفته شاکد، ایمان به رویداد فرا زندگی در این زمین، از قدیمیترین کتاب مقدس زرتشتی، گاتاس بدست آمدهاست. این ایمان گسترش یافت و مرکز دین زرتشتی پسین گشت که جلوه دهنده تمامی ابعاد زندگانی دین پسین زرتشتی گشت. به نظر میرسد که این تفکر، عمیقا بر مذاهب همسایه، به ویژه یهودیت و از طریق آن بر مسیحیت و اسلام، و همچنین مانویگری، تأثیر گذاشتهاست.
💡 از نظر شاکد، تاریخ نگارش کتاب استر نامشخص است اما معمولاً بین محققین اتفاقنظر وجود دارد که نگارش کتاب کمی بعد از سقوط هخامنشیان، احتمالاً در دوره اشکانیان و حدود قرن دو یا سه قبل از میلاد بوده است. نویسنده کتاب نیز ناشناخته است. اما معمولاً چنین پنداشته میشود که توسط فردی از میان اقلیت یهودی ایران و بابل نوشته شده است.