سیه پوش

سیه پوش. [ ی َه ْ ] ( نف مرکب، اِ مرکب ) مخفف سیاه پوش که شب گرد، عسس، میربازار، میرشب و چاوش باشد. ( برهان ) ( آنندراج ). چاوش که در پیش شاهان دورباش میگوید، زیرا که این جماعت در قدیم سیاه می پوشیدندتا در نظر مهیب نمایند. ( فرهنگ رشیدی ):
بر تخت من تاختندی سوار
سیه پوش و نیزه وران صدهزار.فردوسی.سپهبد سوی دیدن شاه شد
بنزد سیه پوش درگاه شد.اسدی.رجوع به سیاه پوش شود.
|| که جامه سیاه پوشیده باشد:
تیغزن آسمان خاک سیه پوش را
کرده منورچو روی رایزن شهریار.خاقانی.سیه پوش چترش چو عباسیان
زده سنگ بر طاس بر طاسیان.نظامی.خطیب سیه پوش شب بی خلاف
برآورد شمشیر روز از غلاف.سعدی.|| شیربان یعنی شیر و ببر نگاهدارنده. ( برهان ) ( آنندراج ).

( صفت ) ۱ - آن که جامه سیاه پوشد. ۲ - آن که عزادار باشد ماتم زده ماتم دار سوگوار. ۳ - شبگرد عسس میر بازار میر شب. ۴ - کسی که پیشاپیش پادشاه رود و دور باش گوید چاوش. توضیح این گروه در قدیم به جهت هیبت و صلابت سیاه می پوشیدند. ۵ - کسی که شیر ببر و دیگر جانوران درنده را نگاهداری کند جمع: سیاه پوشان
مخفف سیاه پوش که شب گرد و عسس و میر بازار و میر شب و چاوش باشد.

💡 سیه پوش رفت و به شه این بگفت ز شادی چو بشنید چون گل شکفت

💡 برفته آب و رنگ از شاهد باغ سیه پوش آمده در ماتمش زاغ

💡 سیه پوش بنهاد رو در گریز به شد زرد پوش از پسش تند و تیز

💡 کافر باشم اگر به مرگ مؤمن چون کعبه سیه پوش نباشم همه عمر

💡 ترا ایشب کدورت از غم کیست؟ سیه پوشی ترا از ماتم کیست